Ομιλία του κ. Μπατσικανή Νίκου : Ο Αρχαιολογικός χώρος της Πελασγίας «Κρεμαστή Λάρισα»

Χαίρετε

Αφού σας ξανα-ευχαριστήσω για την τιμητική, για εμένα, πρόσκληση, να μιλήσω για την ιστορία της Πελασγίας, στο Γενικό Λύκειο Πελασγίας, σας παραθέτω το κείμενο της ομιλίας μου, για δική σας χρήση:

Με εγκάρδιους χαιρετισμούς,

Νίκος Μπατσικανής

Η ιστορία της Πελασγίας και της ευρύτερης περιοχής είναι τόσο παλιά, που χάνεται στα βάθη των αιώνων, σε μια χρονική περίοδο, κατά την οποία δεν υπήρχαν  ιστορικοί, για να την καταγράψουν, γι’ αυτό και τη λέμε μυθολογία. Ωστόσο, μελετώντας παλιά και νεότερα βιβλία, βρέθηκαν οι ακόλουθες πληροφορίες:

Πριν 200 – 600 χρόνια, περίοδο, κατά την οποία η χώρα μας ήταν σκλαβωμένη στους Τούρκους, η Πελασγία ονομαζόταν «Γαρδίκι» (σλαβικά = «πέρασμα») και «Γαρδίκιον Κρεμαστής Λαρίσης» μετά την απελευθέρωση μέρους της Ελλάδας από τους Τούρκους, το 1836, μέχρι και το 1926, επειδή έξω από τον οικισμό υπάρχει αρχαίο φρούριο, το οποίο σώζεται ακόμη και μοιάζει να «κρέμεται» στην πλαγιά.  Στα 1927, το τότε Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Γαρδικίου Κρεμαστής Λαρίσης, λαμβάνοντας υπόψη του την παλαιότερη ονομασία «Πελασγία», που ίσχυε μέχρι και τον 5ο αι. μ.Χ. [Στέφανος, ο Βυζάντιος (Έλληνας συγγραφέας, 5ος – 6ος αι. μ.Χ.) «Εθνικά», 514.12], αποφάσισε η κωμόπολη να λάβει το όνομα «Πελασγία».

Ως σφραγίδα του τότε Δήμου καθιερώθηκε η κεφαλή του Αχιλλέα, επειδή νομίσματα με τη μορφή του και της μητέρας του, Θέτιδας, είχαν βρεθεί στον λόφο «Κάστρο», όπου και ο αρχαιολογικός χώρος «Κρεμαστή Λάρισα», που βρίσκεται ΒΑ της Πελασγίας.

Τα νομίσματα αυτά είχαν «κοπεί» μετά την αυτονομία [Διόδωρος Σικελιώτης ή Σικελικός (Έλληνας ιστορικός συγγραφέας, περ. 80 π.Χ. – περ. 20 π.Χ.) – «Ιστορική Βιβλιοθήκη», Κ. 331] που δόθηκε στην περιοχή, στα 302 – 286 π.Χ., από τον Δημήτριο Α΄, τον Πολιορκητή (337 – 283 π.Χ.), επί μακεδονικής κτήσης της περιοχής μας, ως συνέχεια των κατακτήσεων του τότε βασιλιά της Μακεδονίας Φιλίππου Β΄ (382 – 336 π.Χ.), ενώ ακολούθησε και μεταγενέστερη «κοπή», το 197 π.Χ., από τους Αιτωλούς, συμμάχους των Ρωμαίων κατακτητών της Ελλάδας, συνεπώς και της περιοχής μας.

Μετά από σχετική αναζήτηση, τα αρχαία νομίσματα που έχουν ανευρεθεί στην Κρεμαστή Λάρισα εντοπίστηκαν στο βιβλίο: «ΜΥΘΟΣ και ΝΟΜΙΣΜΑ» (2011), του Νομισματικού Μουσείου Αθηνών, όπου, στη σελίδα 183, αναφέρονται δύο (2) τέτοια νομίσματα και πρόκειται για τα ακόλουθα:

1.α.α. 378: νόμισμα χάλκινο, διαμέτρου 18 χιλ. με τη μορφή του Αχιλλέα, που ανήκει στο Νομισματικό Μουσείο Αθηνών.

2.α.α. 379: νόμισμα χάλκινο, διαμέτρου 17 χιλ., με τη Θέτιδα πάνω σε ιππόκαμπο, που ανήκει στη συλλογή της Τράπεζας ΑΛΦΑ. Πάνω σε αυτό είναι χαραγμένα τα γράμματα: ΑΧ-(ΙΛΛΕΥΣ) και «ΛΑΡΙ-(ΣΑ)».

Ο αρχαιολογικός χώρος «Κάστρο», επισήμως ονομάζεται «Κρεμαστή Λάρισα». Λάρισα σήμαινε κάστρο ή φρούριο.

Μελετώντας το θέμα, βρέθηκαν πολλά στοιχεία για την αρχαία ιστορία της περιοχής μας. Το πιο παλιό από αυτά λέει πως την πρώτη πόλη, εδώ, την ίδρυσε, στον λόφο «Κάστρο», ένας μυθικός βασιλιάς του Άργους, ο Άβαντας, και την ονόμασε Πελασγικό Άργος. Η ονομασία αυτή δόθηκε για να τιμήσει την πατρίδα του, το Άργος, το οποίο είχαν χτίσει οι Πελασγοί, που θεωρούνται οι πρώτοι Έλληνες και το Άργος της Πελοποννήσου θεωρείται η πρώτη και η πιο παλιά πόλη της Ελλάδας. Για τον λόγο αυτόν, ο Όμηρος, στην Ιλιάδα, αποκαλεί τους τότε Έλληνες «Αργείους» ή «Αργίτες» ή «Αχαιούς» και τα καράβια τους τα λέει «Αργίτικα».

Μετά την ίδρυση του Πελασγικού Άργους, εδώ, γεγονός που δεν προσδιορίζεται χρονολογικώς, το επόμενο στοιχείο που βρέθηκε αφορά εποχή περίπου 3.250 χρόνια πριν από τώρα. Τότε βασιλιάς της περιοχής ήταν ο Ευρυτίωνας και γυναίκα του η Αστυδάμεια.

  Την ίδια περίοδο φτάνει στην περιοχή μας, που ονομαζόταν Φθία, ο Πηλέας, γιος του βασιλιά της Αίγινας, Αιακού, με ορισμένους συντρόφους, τους ξακουστούς Μυρμιδόνες. Ο Πηλέας παντρεύτηκε την  κόρη των βασιλιάδων της Φθίας, Αντιγόνη, και μαζί απέκτησαν την Πολυδώρα.

 Κάποια στιγμή, ο Πηλέας έφυγε από την περιοχή μας. Αργότερα, επιστρέφοντας στη Φθία, επειδή ο παλιός βασιλιάς είχε πεθάνει, ο Πηλέας έγινε βασιλιάς της Φθίας.

Επειδή και η πρώτη γυναίκα του δεν ζούσε πια, ο Πηλέας, παντρεύτηκε τη Θέτιδα, σε δεύτερο γάμο. Μαζί απέκτησαν τον Αχιλλέα, τον οποίον, η μητέρα του θέλησε να τον κάνει αθάνατο, όπως ήταν και η ίδια, ως θεά, και τον βάφτισε στο λεγόμενο «αθάνατο νερό», για το οποίο  γίνεται αναφορά και πιο κάτω.

Την εποχή που ο Αχιλλέας ήταν έφηβος, η μητέρα του, φοβούμενη τον σκοτωμό του, τον είχε στείλει και ζούσε στη Σκύρο. Εκεί, ο νεαρός ζευγάρωσε με την κόρη του βασιλιά Λυκομήδη και, από την ένωση αυτή, γεννήθηκε ο γιος τους, Νεοπτόλεμος.

Αργότερα, όταν έγινε ο Τρωικός Πόλεμος, το  1228/7 π.Χ. (όπως έχει ανακοινώσει η Ακαδημία Αθηνών), επειδή ο Πηλέας ήταν μεγάλος, σε ηλικία, στον πόλεμο πήγε ο Αχιλλέας.

Όπως αναφέρει ο Όμηρος, στην Ιλιάδα, οι πόλεις του Αχιλλέα ήταν: το Πελασγικό Άργος, η Άλος, η Αλόπη και η Τρηχίνα. Ο ποιητής κατονομάζει τις πόλεις του Αχιλλέα, αλλά δεν αναφέρει το πού βρισκόταν η κάθε μία από αυτές. Η μελέτη του θέματος αυτού απέδειξε πως αυτές βρισκόντουσαν: Το Πελασγικό Άργος, ΒΑ. της Πελασγίας Φθιώτιδας, δηλ. στο Κάστρο – η Άλος, κοντά στη Σούρπη Αλμυρού – η Αλόπη, έξω από τις Ράχες – η Τρηχίνα ή Τραχίνα, πλησίον τής Λαμίας. Αυτό σημαίνει πως όλη η τριγύρω περιοχή ανήκε στον Αχιλλέα.

Φανταστείτε ένα κράτος που τα σύνορά του ξεκινούσαν από την Πελασγία, πήγαιναν στη Σούρπη, ανέβαιναν μέχρι τα Φάρσαλα, κατέβαιναν στη Λαμία και πάλι εδώ. Δηλαδή, όλη η σημερινή ανατολική, βόρεια και δυτική Φθιώτιδα, αλλά και τμήματα των σημερινών νομών Μαγνησίας και Λαρίσης ανήκαν στην επικράτεια του Αχιλλέα και ονομαζόταν Φθία και Ελλάδα.

Η Ελλάδα ήταν περιοχή πίσω από το βουνό Όθρη και δεν ταυτίζεται με τη σημερινή χώρα μας.

Αφού εντοπίστηκαν οι πόλεις και οι περιοχές του Αχιλλέα, απέμενε να βρεθεί ποια ήταν η πατρίδα του, δηλαδή το πού γεννήθηκε και πού ζούσε ο ίδιος και οι γονείς του, Πηλέας και Θέτιδα.

Συνεχίζοντας τη μελέτη, βρέθηκε πως  πατρίδα του ήρωα υπήρξε το Πελασγικό Άργος. Σε αυτό καταλήγει κάποιος, λαμβάνοντας υπόψη του τα ακόλουθα στοιχεία:

1.Ο Όμηρος αναφέρει πρώτο το Πελασγικό Άργος από τα μέρη που ξεκίνησε ο Αχιλλέας και οι υπήκοοί του για την εκστρατεία εναντίον της Τροίας, γεγονός που δεν πρέπει να ήταν τυχαίο. Όταν κατονομάζουμε τις πόλεις ενός κράτους ή κάποιου βασιλιά ή πρωθυπουργού, αρχίζουμε από την πρωτεύουσα αυτού και ακολουθούν οι άλλες, αναλόγως του πληθυσμού και της σπουδαιότητάς τους. Για τον λόγο αυτόν, το Πελασγικό Άργος πρέπει να υπήρξε η έδρα του βασιλείου της Φθίας, όπου και διέμεναν οι βασιλιάδες αυτού.

2.Στο βιβλίο «Ομηρική Γεωγραφία», του πρώην εκπαιδευτικού και συγγραφέα Ευαγγέλου Κοφινιώτου, (1836 – 1916), (εκδόσεις «Ο Παλαμήδης», 1884, σελ. 33 – 34),  η Κρεμαστή Λάρισα ταυτίζεται με το ομηρικό Πελασγικό Άργος.

3.Στην περίφημη Χάρτα του Ρήγα Φεραίου ή Βελεστινλή (1757 – 1798), που τυπώθηκε στα 1796 – 97, στη Βιέννη, δίπλα στην τοποθεσία «Κρεμαστή Λάρισα» αναγράφεται ο όρος «Πατρίς ΑΧΙΛΛΕΩΣ». Αυτό σημαίνει πως η Κρεμαστή Λάρισα υπήρξε πατρίδα του Αχιλλέα.

4. Ο Θεσσαλός συγγραφέας, πρώην εκπαιδευτικός και συγγραφέας Κωνσταντίνος Οικονόμου, στον Α΄ τόμο του βιβλίου του: «H ΛΑΡΙΣΑ της Θεσσαλίας ΚΑΙ Η ΘΕΣΣΑΛΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ» (εκδ. «Βιβλιοπωλείο Γνώση», Λάρισα, 2007), παραθέτει χάρτη τής ευρύτερης περιοχής, όπου, κάτω από το Άργος Πελασγικόν, αναφέρει τις λέξεις: «ΑΧΙΛΛΕΑΣ – ΦΘΙΑ». Η κατάθεση αυτή συμπίπτει με τη Χάρτα του Ρήγα Φεραίου, που γράφει «Πατρίς ΑΧΙΛΛΕΩΣ», δίπλα στην τοποθεσία «Κρεμαστή Λάρισα». Έτσι, ταυτίζονται, τόσο η Κρεμαστή Λάρισα με το Πελασγικό Άργος, όσο και η πατρίδα του Αχιλλέα με την Κρεμαστή Λάρισα Πελασγίας, στη σημερινή ανατολική Φθιώτιδα.

5.Αναφορές του Ρωμαίου ποιητή Βιργιλίου (70 – 19 π.Χ.), ο οποίος χαρακτηρίζει τον Αχιλλέα «Λαρισσαίο»: «Αινειάδα», βιβλίο ΙΙ, στ. 197 και «Αινειάδα», βιβλίο ΧΙ, στ. 404. Τα γραπτά του αποδεκτού, από τους Ομηριστές, ανά τον κόσμο, ως εγγυημένη πηγή πληροφοριών, Βιργιλίου, ενισχύουν την άποψη πως πόλη διαμονής του Αχιλλέα  ήταν η Κρεμαστή Λάρισα. Γιατί ο Βιργίλιος δεν χαρακτηρίζει τον Αχιλλέα «Αργο-πελασγό» ή «Αργο-πελασγικό», αλλά τον αποκαλεί «Λαρισαίο»; Διότι έτσι, «Λάρισα», λεγόταν το Πελασγικό Άργος, στα χρόνια του Ρωμαίου ποιητή, όπως την αναφέρουν και οι σύγχρονοι του Βιργιλίου Έλληνες συγγραφείς: Στράβωνας και Διόδωρος Σικελιώτης.

6.Ανεύρεση νομισμάτων με τις μορφές του Αχιλλέα και της Θέτιδας, «κομμένα» από τους Μακεδόνες κατακτητές, στην Κρεμαστή Λάρισα και μόνο σε αυτή την πόλη, από τα μέρη της επικράτειας του Αχιλλέα.

7.Ανεύρεση νομισμάτων με τις μορφές του Αχιλλέα και της Θέτιδας, «κομμένα» από τους Αιτωλούς κατακτητές, στην Κρεμαστή Λάρισα και μόνο σε αυτή την πόλη, από τα μέρη της επικράτειας του Αχιλλέα. Σχετικώς με τα νομίσματα της Κρεμαστής Λάρισας, η μόνη εξήγηση που μπορεί να δοθεί είναι πως αυτά κόπηκαν για να τιμηθούν οι απεικονιζόμενοι, επειδή εδώ ζούσαν και μετέπειτα λατρευόντουσαν. Πουθενά αλλού, στην επικράτεια των: Πηλέα – Αχιλλέα – Νεοπτολέμου, δεν έχουν βρεθεί τέτοια νομίσματα, γεγονός που καταδεικνύει, επίσης, ότι η πόλη αυτή αποτέλεσε τη συνέχεια του Πελασγικού Άργους, τόπο διαμονής των βασιλέων και «έδρα» τους.

8.Ανέγερση κάστρου, μόνο στην Κρεμαστή Λάρισα, από τα μέρη που κατέκτησαν οι αρχαίοι Μακεδόνες και ανήκαν στην επικράτεια του Αχιλλέα.

9. Επίσημο έγγραφο του 1852, στο οποίο, ο τότε Νομάρχης Φθιώτιδας και Φωκίδας, Ανδρέας Ζυγομαλάς (1803 – 1870) αναφέρει, μεταξύ άλλων: «ΠΡΟΣ ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΝ ΤΩΝ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ

Ἐπισκεφθεὶς κατὰ τὴν ἐπιστροφήν μου ἐκ τοῦ χωρίου Γλύφας τὸ ἀρχαῖον κυκλωπικὸν φρούριον τῆς Κρεμαστῆς Λαρίσσης, ὅπερ κατὰ τὴν γνώμην τῶν ἀρχαίων ποιητῶν καὶ ἱστοριογράφων ἦτον ἕδρα τῆς ἐπικρατείας τοῦ Ἀχιλλέως […]». Το απόσπασμα του επίσημου αυτού εγγράφου δηλώνει πως, ανέκαθεν, θεωρούσαν την Κρεμαστή Λάρισα πατρίδα του Αχιλλέα.

10.Ο Άγγλος φιλόλογος, ιστορικός και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Cambridge, Hector Munro Chadwick (1870 – 1947), στο βιβλίο του “The Heroic Age” (1912), σελ. 280, σημ. 1, γράφει: «Ως Πελασγικό Άργος είναι φυσικότερο να σκεφτόμαστε την Κρεμαστή Λάρισα.

Τα στοιχεία αυτά, τα οποία κατατίθενται για πρώτη φορά όλα μαζί, αφορούν μόνο την Κρεμαστή Λάρισα Πελασγίας και δεν μπορεί να τα επικαλεστεί κανένα άλλο μέρος. Για παράδειγμα, καμία άλλη πόλη ή περιοχή δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι ο Ρήγας Φεραίος την αναφέρει ως πατρίδα του Αχιλλέα, στη Χάρτα του, ούτε πως σε άλλο μέρος, έχουν ανευρεθεί νομίσματα με τις μορφές του Αχιλλέα και της Θέτιδας, «κομμένα» από Μακεδόνες και Αιτωλούς κατακτητές της επικράτειας του Αχιλλέα, όπως έχει συμβεί στην Κρεμαστή Λάρισα της Πελασγίας και μόνο σε αυτήν, από τις πόλεις του Αχιλλέα.

Όπως είναι γνωστό, ο Αχιλλέας σκοτώθηκε και τη θέση του, στον Τρωικό Πόλεμο, πήρε ο γιος του Νεοπτόλεμος, ο οποίος ζούσε στο νησί της Σκύρου, με τη μητέρα και τον παππού του. Αυτός, επιστρέφοντας από την Τροία, παντρεύτηκε την Ερμιόνη, κόρη των βασιλιάδων της Σπάρτης, Μενελάου και Ωραίας Ελένης και ζούσαν στη Φθία, χωρίς ν’ αποκτήσουν απογόνους.

Κάποια στιγμή, ο Νεοπτόλεμος αναγκάστηκε να φύγει από την περιοχή μας κι εγκαταστάθηκε στη σημερινή Ήπειρο, ιδρύοντας εκεί το Γένος των Μολοσσών, από παιδί που απέκτησε με τη σύζυγο του σκοτωμένου Τρώα πρίγκιπα Έκτορα, Ανδρομάχη, την οποία ο Νεοπτόλεμος είχε φέρει, ως σκλάβα, στη χώρα μας, μετά την κατάκτηση της Τροίας.

Έκτοτε, η περιοχή έμεινε χωρίς τους Μυρμιδόνες βασιλιάδες και την κυβερνούσαν διάφοροι τοπικοί άρχοντες. Το Πελασγικό Άργος και οι άλλες τρεις (3) πόλεις του Αχιλλέα (Άλος, Αλόπη και Τριχήνα) συνέχισαν να υπάρχουν και όλες μαζί αποκαλούνταν: «Τετράς Φθιώτις», δηλ. τέσσερες (4) πόλεις της Φθίας. Μετά από αρκετούς αιώνες, τον 6^ο π.Χ. αι., περίπου, οι γείτονες από τα βόρεια, Θεσσαλοί, κατέβηκαν νοτιότερα και κατέλαβαν μέρη της Φθίας, αλλά  οι τέσσερες (4) αυτές πόλεις, αν και υποτάχτηκαν, θεωρούνταν εξω-θεσσαλική περιοχή.  Την εποχή αυτή πρέπει η ονομασία της πόλης να έγινε, από Πελασγικό Άργος, Κρεμαστή Λάρισα. Δηλαδή, επικράτησε το επίθετο του ονόματος, καθώς οι Θεσσαλοί, ερχόμενοι στην περιοχή μας, αντίκρισαν, από μακριά, το κάστρο να «κρέμεται» στην πλαγιά.

Αργότερα, τον 4^ο  και 3^ο αι. π.Χ., οι ακόμα πιο βόρειοι Μακεδόνες, την εποχή που βασιλιάς τους ήταν ο Φίλιππος ο Β΄ (πατέρας του Μεγάλου Αλεξάνδρου), κυρίευσαν όλη την ηπειρωτική Ελλάδα, συνεπώς και την περιοχή μας. Η κατάκτηση της περιοχής μας συνεχίστηκε στα χρόνια του Μακεδόνα στρατηλάτη αλλά και αργότερα, μετά τον πρόωρο θάνατό του. Επειδή η μητέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, Ολυμπιάδα, άρα και ο ίδιος, καταγόταν από τους Μολοσσούς, το Γένος που είχε ιδρύσει ο γιος του Αχιλλέα στην Ήπειρο, κι επειδή γνώριζαν πως εδώ είχε ζήσει ο ατρόμητος βασιλιάς Αχιλλέας και η θεά μητέρα του, Θέτιδα, έδωσαν αυτονομία στην περιοχή και «έκοψαν» τα νομίσματα με τις μορφές του Αχιλλέα και της Θέτιδας, που προαναφέρονται, χτίζοντας και το μεγάλο κάστρο που υπάρχει στον ομώνυμο λόφο, ΒΑ της Πελασγίας.

Μετά τους Μακεδόνες κατακτητές της περιοχής, ακολούθησε η κατάληψη της χώρας μας, τον 2^ο αι. π.Χ., από τους Ρωμαίους, οι οποίοι είχαν, ως συμμάχους, τους Αιτωλούς, τους οποίους είχαν υποτάξει πρώτους. Όταν έγινε η κατάκτηση και της περιοχής μας, οι Αιτωλοί ζήτησαν, από τους Ρωμαίους, να κυβερνούν αυτοί, δηλ. οι Αιτωλοί, την Κρεμαστή Λάρισα, οπότε και «ξανα-έκοψαν» νομίσματα με τις μορφές του Αχιλλέα και της Θέτιδας, τα οποία βρέθηκαν μόνο εδώ, στο Κάστρο.

Ακολούθησε η περίοδος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, κατά την οποία η περιοχή μας και οι κάτοικοι συνέχισαν την πορεία τους. Αργότερα, όταν το μεγαλύτερο μέρος της Ελλάδας κατακτήθηκε από τους Σταυροφόρους, η Κρεμαστή Λάρισα, γεωγραφικό σημείο στρατηγικής σημασίας, λόγω της θέσης της, συνέχισε. Μάλιστα, εδώ υπήρχε και έδρα Καθολικού Επισκόπου, γεγονός που δηλώνει τη μεγάλη σημασία της Κρεμαστής Λάρισας για την περιοχή, ως πέρασμα μεταξύ βορά και νότου, αλλά και πόλη του Αχιλλέα και της Θέτιδας.

Την περίοδο αυτή, ο αρχαιολογικός χώρος «Κάστρο» πρέπει να εγκαταλείφθηκε, οπότε και ιδρύθηκε η σημερινή Πελασγία. Είχαν προηγηθεί σεισμοί πολύ μεγάλης έντασης και πολλά κτίσματα της Κρεμαστής Λάρισας είχαν καταρρεύσει, όπως και το παλιό κάστρο της, που έπεσε στον ισχυρό σεισμό του 426 π.Χ., με κοντινό επίκεντρο. Το κάστρο που υπάρχει ακόμα στον αρχαιολογικό μας χώρο είναι αυτό που ανήγειραν οι Μακεδόνες περί το 300 π.Χ.

Αργότερα, όταν οι Τούρκοι υποδούλωσαν την Ελλάδα, η περιοχή μας ερημώθηκε, πολλοί κάτοικοι σκλαβώθηκαν και ορισμένοι έφυγαν από εδώ και ζούσαν στα βουνά και σε ξένες χώρες.

Τότε είναι που η Πελασγία ονομαζόταν «Γαρδίκι», όπως προαναφέρεται και, μετά την απελευθέρωση από τους Οθωμανούς, «Γαρδίκιον Κρεμαστής Λαρίσης», για να ξεχωρίζει από άλλα χωριά με το όνομα Γαρδίκι, όπως το Γαρδίκι Ομιλαίων, στη βορειοδυτική Φθιώτιδα.

Σχετικώς με το αθάνατο νερό, που αναφέρεται προηγουμένως, και το «βάπτισμα» του Αχιλλέα σε αυτό, για να γίνει αθάνατος, υπάρχουν διάφορες απόψεις για το πού αυτό βρισκόταν. Ωστόσο, εδώ, πλησίον του αρχαιολογικού χώρου, υπάρχει ακόμα το αποκαλούμενο «αθάνατο νερό», όπου, μέχρι και το 1960, περίπου, βάφτιζαν τα άρρωστα και ασθενικά μωρά της περιοχής, στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου, η οποία υπάρχει στο σημείο που αυτό πηγάζει. Τώρα, το νερό αυτό έχει βγει έξω από τον ιερό ναό και χρησιμοποιείται για άρδευση.

Δύο ακόμη πληροφορίες που αφορούν την αρχαία ιστορία του τόπου μας, αλλά βασίζονται στην τοπική παράδοση, είναι πως:

1.Τα πλοία των: Πηλέα – Αχιλλέα – Νεοπτολέμου, κατασκευάζονταν κι ελλιμενίζονταν στη θέση «Λειχούρα», μεταξύ των γειτονικών μας χωριών: Αχιλλείου και Πτελεού, παρότι τα μέρη αυτά ανήκαν σε άλλον βασιλιά, τον Πρωτεσίλαο. Όμως, οι υπήκοοι του Πρωτεσιλάου ήταν κι αυτοί Φθιώτες, και διατηρούσαν άριστες φιλικές σχέσεις μα τους υπηκόους του Αχιλλέα.

2.Υπήρχε υπόγεια στοά, η οποία συνέδεε το Κάστρο με την παραλία της Πελασγίας, κατασκευασμένη από τους Μυρμιδόνες, το όνομα των οποίων αλλά και οι ίδιοι συνδέονται με τα μυρμήγκια, γενάρχης των οποίων θεωρείται ο Αιακός, γι’ αυτό, τόσο ο Αχιλλέας, όσο και ο Πηλέας, αποκαλούνταν «Αιακίδης. Ο Αχιλλέας είχε και τα προσω-νύμια: «Πηλείδης» λόγω του πατέρα του, αλλά και «Πύρος», όπως κι ο γιος του, Νεοπτόλεμος, λόγω των πυρόξανθων μαλλιών τους.

Ορισμένοι λένε πως ο Αχιλλέας και όλα όσα αφορούν τον Τρωικό πόλεμο είναι μύθος. Θα πω αυτό: Ο Μέγας Αλέξανδρος, ο οποίος είναι ιστορικό πρόσωπο, καθώς έζησε πολλά χρόνια μετά τον Μυρμιδόνα ήρωα, επισκέφτηκε τον τάφο του Αχιλλέα, που βρισκόταν στα Μικρασιατικά παράλια, εκεί που σήμερα είναι η Τουρκία. Εφόσον ο Αχιλλέας δεν υπήρξε, όπως θέλουν ορισμένοι, ο μέγας στρατηλάτης και Μακεδόνας βασιλιάς δεν θα πήγαινε εκεί. Άλλωστε, για την ύπαρξη του Τρωικού πολέμου και των ηρώων του έχουν αποφανθεί, τόσο η Ακαδημία Αθηνών, όσο και το Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ (Harvard University).

Νίκος Μπατσικανής